คุณเยาวมาลย์ เฉตระการ ( อ๊อป ) รหัสปี 30

ด้วยความที่ฉันมีดนตรีเปี่ยมล้นอยู่เต็มหัวใจ ตั้งแต่อายุได้ 11 ขวบ ฉันจำได้ไม่เคยลืมกับประสบการณ์ทางดนตรีครั้งแรกของฉัน ได้เป่าขลุ่ยในวงดุริยางค์ของโรงเรียนประจำจังหวัด ฉันรู้สึกถึงความมหัศจรรย์ของท่วงทำนองแห่งดนตรี ีแม้ว่าจะเป็นเพียงแค่เป่าตามตัวอักษร โด เร มี ฟา ซอลฯ ที่ครูเขียนไว้ให้บนกระดาน แต่มันก็ทำให้ฉันเป็นสุขทุกครั้งที่ได้มีเวลาอยู่กับมัน

เมื่อย้ายขึ้นมาอยู่เชียงใหม่ ได้เข้าเรียนโรงเรียนสตรีประจำจังหวัด(สมัยนั้น) วันแรกที่ไปปฐมนิเทศน์ได้ยินเค้าประกาศเสียงตามสาย รับสมัครนักเรียนดุริยางค์ ฉันถึงกับหูผึ่ง วิ่งไปสมัครทันทีทันใดด้วยกลัวว่าจะเต็มซะก่อน เจอครูผู้สอนป็นผู้หญิง ซอยผมสั้นๆ ผิวสีเข้มๆ ท่าทางใจดีๆ มารู้ตอนหลังว่า กำลังเรียนอยู่ ดุริยศิลป์ วิทยาลัยพายัพ(สมัยนั้น) นั่นคือครั้งแรกในชีวิตที่ได้ยินชื่อนี้ ตลอดเวลา6ปี กับชีวิตนักเรียนมัธยม ไม่เคยมีแม้แต่สักวันที่ห่างหายจากดนตรีเลย ฉันได้มีโอกาสได้รู้จัก"ดุริยศิลป์" เพิ่มขึ้นทุกวันๆจากพี่ๆนักศึกษาที่แวะเวียนมาช่วยครูน้อยสอน ทั้งความรู้ ความสามารถ ความเป็นกันเองกับพวกฉัน ทำให้มีความรู้สึกว่าสถาบันแห่งนี้ช่างผลิตคนดนตรีที่มากด้วยคุณภาพจริงๆ สักวันหนึ่งฉันจะต้องเข้าไปเรียนที่นี่ให้จงได้

ในที่สุดฉันก็โชคดีมีโอกาสได้เป็นชาวดุริยศิลป์ดังที่ฝันไว้ ฉันได้เจอสิ่งใหม่ๆ เพื่อนใหม่ อ.คนใหม่

อ.อายุ ก็เป็นหนึ่งในอาจารย์ที่ให้วิชาความรู้กับฉัน ได้รู้จักทฤษฎีดนตรีที่ฉันไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่ามันจะสลับซับซ้อนมากมายอะไรอย่างนี้ จากเด็กที่มีความรู้เพียงหางอึ่งก็สามารถรู้แตกฉานได้อย่างอัศจรรย์ก็ด้วยความที่อ.อายุ ให้ทุกสิ่งทุกอย่างที่ฉันและเพื่อนๆอยากรู้ ไม่ใช่เพียงแค่ในเรื่องของวิชาการ แต่รวมไปถึงให้ความรัก ความอบอุ่น ความปรารถนาดี ความหวังดี ช่วยคิด ช่วยให้คำปรึกษาในเวลาที่พวกฉันมีปัญหา ให้ตังค์กินข้าวเวลาที่ตังค์หมด อ.อายุไม่ได้เป็นเพียงแค่ครู แต่เป็นทั้งแม่ เป็นทั้งพี่ สำหรับพวกฉันให้ความเป็น"คน"ที่สมบูรณ์แบบ และมีคุณภาพของสังคม

อ.อายุจะคอยติดตาม ถามไถ่ ถึงสารทุกข์ การงาน และความเป็นอยู่ของพวกฉันตลอดมาแม้ว่า จะจบการศึกษามาเกือบจะ 20 ปีอยู่แล้ว อ.อายุจะเป็นสุขทุกครั้งที่ได้ยินข่าว ได้เห็นถึงความสำเร็จของลูกศิษย์ทุกคน

เวลานี้...ฉันกับเพื่อนๆ พี่ๆ น้องๆ ดุริยศิลป์เป็นทุกข์อย่างที่สุด ที่เห็นแม่คนที่ 2 ของเรา กำลังเหน็ดเหนื่อย ต่อสู้กับการให้ได้มาซึ่งความเป็นคนไทยโดยสมบูรณ์ ทั้งๆที่ท่านเป็นคนไทยทั้งตัวและหัวใจ เป็นครูของพวกเราซึ่งก็เป็นคนไทย ทำคุณประโยชน์ทางดนตรีก็เพื่อประเทศไทย แต่..ทำไม? ครูของฉันถึงยังไม่ได้เป็นคนไทย ... เสียที

ฉันอยากจะเป็นอีกหนึ่งกำลังใจ ให้ครู..คนดี ที่หนึ่งของฉัน ได้รับรางวัลที่มีค่าและความหมายที่สุดในชีวิต เพื่อให้ท่านได้หายเหน็ดเหนื่อย และมีกำลังใจ กำลังกายที่จะให้ความรู้ กับเยาวชนไทย..ได้อย่างมีประสิทธิภาพตลอดไป...