ศิลา นามเทพ เมื่อ พ. 12 ก.ค. 2549

ผมเป็นลูกชายคนเล็กของ อ. อายุครับ อยากจะขอบคุณทุกๆท่านที่มีส่วนร่วมในการช่วยเหลือแม่ในครั้งนี้
หลายครั้งแล้วที่แม่พยามจะวิ่งหาหนทางที่จะได้เป็นคนไทย....?ทั้งๆที่ภาษาหลักที่เราพูดกันที่บ้าน ก็ภาษาไทยทุกสิ่งทุกอย่างที่แม่ผมพร่ำสอนก็ ไม่ได้ต่างจากแม่คนไทยคนไหนเลยจนทุกวันนี้ ผมก็เป็นคนไทยโดยสมบูรณทุกอย่าง แต่แม่ยังไม่ได้รับสิ่งที่ท่านควรจะได้ แม่มีบัตรประจำตัวผู้เสียภาษีครับ
แต่ไม่มีบัตรประชาชน การจะเป็นคนไทยมันยากขนาดนี้เลยหรือครับ

หลายท่านอาจจะไม่ทราบว่ามันลำบากแค่ไหนกับการไม่มีบัตรประชาชน มันจะทำให้ชีวิตคุณยุ่งยากแค่ไหน ถ้าเป็นวัยรุ่นทั่วไปอาจจะคิดได้ว่าคุณไม่สามารถเที่ยวตามสถานที่บันเทิงยามค่ำคืนได้ แต่มันมีอะไรอีกหลายๆ
อย่างที่แย่เกินที่คุณจะคิดได้ครับ เวลาที่แม่จะเดินทางไปไหนแม่ก็ต้องพกบัตรอาจารย์ยืนยันตัวเอง มีครั้งหนึ่งแม่เดินทางโดยรถไฟจากเชียงใหม่ไป กรุงเทพแล้วแม่ลืมบัตรไว้ที่บ้าน ไม่ต้องวิ่งออกจากการซ้อมดนตรีขับรถไล่ตามรถไฟไปที่จังหวัดลำปางเพื่อนำบัตรไปให้

การกระทำใดๆก็ช่าง ที่ผมและพี่ของผมจะต้องใช้หลักฐานรับรองจากผู้ปกครอง แม่ไม่สามารถรับรองความเป็นแม่ให้ลูกตัวเองได้น่าเศร้าไหมครับ เหตุการที่น่าน้อยใจ
ต่างๆมีอีกเยอะ ครับเอาไปสร้างหนังดราม่าได้อีกหลายสิบเรื่องเลย ซึ่งไม่ได้เกิดกับแม่แค่คนเดียว แต่ยังเกิดกับป้าๆของผมอีกตอนนี้ลูกพี่ลูกน้อง ของผมที่ไร้สัญชาติอีกก็ยังมีผมเอง ก็ไม่ได้รู้เรื่องระบบขั้นตอนอะไรมากเท่าไหร่ไม่รู้ว่าจะต้อง ผ่านการยินยอมจากใครอีกสักเท่าไหร่
ผม พี่ หวังว่านี่จะเป็นครังสุดท้ายในการที่แม่จะดิ้นรนให้ได้เป็นคนไทยครับ

ศิลา